Articles Home » Krzesk Królowa Niwa w starej fotografii. » 60. Najpiękniejsze zdjęcia ludzi z Krzeska

• ajan
• 06 Nov 2011
• Krzesk Królowa Niwa w starej fotografii.
• 1121 Reads
• 0 Comments

Oglądanie starych fotografii przypomina czytanie powieści o przemijaniu. Postacie zmieniają się z biegiem lat, przychodzą coraz to nowe pokolenia, a stare ustępują im miejsca. Czas mija , a wraz z nim zmieniają się ludzie , ich otoczenie , obyczaje i nawyki. Nie zmienia się tylko stara fotografia. Jest taka sama jak kiedyś, kiedy fotograf w atelier prosił fotografowanego aby patrzył w jednym kierunku , nie poruszał się i siedział nieruchomo. A kiedy już zapisał nasz obraz na szklanej płycie , mógł go póĽniej kopiować w dowolnych ilościach.
Kiedy oglądamy stare rodzinne fotografie ,­ nie zawsze pamiętamy kogo przedstawiają. . Zazwyczaj im starsza fotografia tym trudniej przychodzi nam ją opisać i odpowiedzieć na proste skądinąd pytanie,.....kto to jest ?. Czy to jest nasza prababcia , a to jest nasz pradziadek , a może ich bliższa lub dalsza rodzina... Podobnych pytań mogą być setki lub tysiące. Pamięć ludzka jest szalenie ulotna. Zdarzenia nie opisane znikają wraz o ostatnimi świadkami ich zaistnienia , a ludzie umierają i często nikt o nich póĽniej nie pamięta. Jedną z niewielu rzeczy jaką póĽniej po sobie pozostawiają jest stara fotografia , mała tekturka z wizerunkiem osoby zapisanym w ułamku sekundy przez fotografa. Zawsze intrygowała mnie jej historia. Historia osoby na niej uwiecznionej. I stale nurtowała mnie odpowiedĽ na pytanie , czy fotografia , podobnie jak osoba na niej uwieczniona , tak samo umiera i odchodzi w zapomnienie.
Jak mówią stare przekazy , każda stara fotografia zawiera duszę osoby fotografowanej, a dusza ta żyje tak długo jak długo ktoś jeszcze o o tej osobie pamięta.

Władysław Broniewski
W fotografii czas na zawsze się zatrzyma,
nie kroczy z nami, przez całe życie.
Za to jednak nie możemy się zżymać...
w niej całą swoją przeszłość ujrzycie!

Widzę w niej piękność dawnej dziewczyny,
kochałem ją, choć wyszła za innego.
Teraz też spoglądam, na moją jedyną,
czasem przyjeżdża, pocieszyć mnie - smutnego!

Stare zdjęcia z Krzeska robione w plenerze.

Posłuchaj miły, śmieszna sprawa,
może to miła jest nauczka,
wiem po co zbierać fotografie,
by mogła je przeglądać wnuczka.

Z jakim przejęciem je przekłada,
z radością wielką i ochotą,
„To babcia jest, a to jest dziadek,
ten ładny pan, babciu, to kto to?”

Już nie pamiętam, było dawno,
pokaż no bliżej,bardzo proszę,
a to kolega z ogólniaka ,
ciągle go w sercu jeszcze noszę.

Trzeba upiększyć każdą chwilę,
dodać jej blasku i zapachu,
by zapamiętać jak najczulej,
zanim odejdzie gdzieś w pośpiechu.

Ile ich było nie pamiętam,
zbyt szybko przeleciały obok,
zostały tylko te jak święta,
co są związane tylko z tobą.

Myślisz więc sobie, czy potrafię
zachować w sercu no i w głowie,
to daj mi swoją fotografię,
oprawię w ramki i postawię.

Nawet po latach, kiedy zblednie
i czas poprawi twarzy owal,
dla mnie zachowa swoją wartość,
odkryję ciebie znów od nowa.

WWW.kobieta.pl

---