Articles Hierarchy
Articles: SIEDLCE i okolice.
21. O siedleckich kinach.
W 1929 r. w trzech siedleckich kinach było w sumie około tysiąca miejsc. Repertuar nie odbiegał zapewne od tego, co wyświetlano w innych miastach II Rzeczpospolitej. W 1926 r. w kinie Światowid pokazywano m.in. „Brzdąca” oraz „Gorączkę złota” Charlie Chaplina. W tym samym czasie w „Erze” oglądano „Trędowatą”. Wśród 1425 filmów, wyświetlanych w Polsce w 1930 r., najwięcej było amerykańskich – 766 tytułów (54 proc), polskich – 308 (22 proc), niemieckich – 11 proc. i 6 proc. francuskich. Pojawiały się także filmy radzieckie, np. „Moskiewskie noce”. Oglądano polskie komedie, które z rzadka można jeszcze przypomnieć w telewizji, jak np. „Każdemu wolno kochać”, „Czy Lucyna to dziewczyna”. Gdy w 1931 roku liczba sprzedanych biletów do kina w przeliczaniu na jednego mieszkańca spadła w Polsce z 12 do niespełna 10, uznano to za oznakę poważnego kryzysu. A przecież wtedy większość mieszkańców naszego kraju mieszkała na wsi i do kina nie chodziła prawie wcale. Kinowe statystyki nabijali mieszczanie, bywając w kinie kilka razy w tygodniu. Dopiero gdy sobie uświadomimy, jak wielką była w tamtych czasach magia kina, zrozumiemy, jak trudno było wyrwać się z kinowego transu w czasie okupacji, gdy na kinach zarabiali Niemcy. – Tylko świnie siedzą w kinie – głosiło hasło „małego sabotażu”, przypominające, że nie patriotycznie jest chodzić do kina. A niektórzy łamali się, i chodzili.Najbardziej popularną formą rozrywki w dawnych czasach było kino. Po dawnych kinach zostały tylko budynki. Tak się składa, że przetrwały niemal w komplecie, przynajmniej te najważniejsze. Pierwsze siedleckie kino „EKLER” , otwarto 1 lipca 1908 r. przy ul. Ogrodowej 19. Obecnie ulica ta nosi nazwę Sienkiewicza. Siedziba pierwszego kina istnieje. To niewielki pawilon handlowy Ajax, z charakterystyczną schodkowo spiętrzoną fasadą. Od 1911 roku zmieniono na „LUX” póĽniej było „ERA”, „KOMETA” , „ATLANTIK”, „BAJKA” po II wojnie „ODRODZENIE”. Działo się tak nie tyle z powodu fantazji właścicieli, ile z powodów komercyjnych. Kina często zalegały z płatnościami, upadały. W takich sytuacjach albo zmieniały właścicieli, albo dawni właściciele rejestrowali nowe spółki i wymyślali nowe nazwy. Jak to wyglądało w siedleckich realiach? Opowiada o tym choćby historia Lejzora Fatera, który w latach 30. zamierzał uruchomić nowe kino „ATLANTIK”. Kino jednak nie ruszyło. - Okazało się, że właściciel kina porzucił je i wyjechał do Warszawy. Tam wszedł w spółkę z Henrykiem Faterem i założył kino Luna. Pozostawił wiele długów w Magistracie oraz nie wypłacił pieniędzy personelowi i elektrowni za światło – pisze Wioletta Anna Szpura, autorka pracy „Kina w Siedlcach w latach 1918-1939”. (maszynopis w Czytelni Regionalnej MBP), z której pochodzi większość informacji, zawartych w tym artykule. Prowadzenie kina było przed wojną działalnością koncesjonowaną. Koncesje takie przydzielano także instytucjom społecznym. Kino Lux zostało przejęte przez Związek Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej. Działało do kwietnia 1925 r., kiedy spłonęło. Szybko jednak przystąpiono do jego odbudowy. Właścicielem został ówczesny starosta, Aleksander Klimowicz. W okolicach Bożego Narodzenia 1931 r. kino Era rozpoczęło wyświetlanie pierwszych filmów dĽwiękowych Władze traktowały kina jako łatwe Ľródło dochodów do kasy miasta. Podatki nieustannie podnoszono. Z czasem stawki ujednolicono, uzależniając je od treści i wartości wyświetlanych filmów. Najwyżej opodatkowane były filmy zagraniczne, nie posiadające oceny artystycznej płaciły one podatek w wysokości 20 %, najniżej opodatkowane były „kształcące” filmy polskie – zaledwie 2%. Przełomowe znaczenie dla atrakcyjności kinematografii miało powstanie kina dĽwiękowego. Pierwszy aparat do odtwarzania filmów dĽwiękowych pojawił się Siedlcach już pod koniec 1931 roku. Zainstalowano go w kinie „ERA”, wkrótce potem w pozostałych kinach siedleckich. Było to prawdziwą rewelacją. Siedlce dotrzymały kroku nowej epoce dziejach filmu bowiem w Holywood ten genialny wynalazek upowszechniono zaledwie w 1929 roku. Budynek kina lata trzydzieste i w roku 2014. Drugi kinematograf „MODERNE” uruchomiono 13 września 1909 r. w kamiennicy Piotrowskich na rogu ulic Okopowej i Długiej (obecnie 11-go listopada i Świrskiego). Ciekawostką jest że dom ten został wybudowany jeszcze w czasie zaborów dla Gubernatora rosyjskiego, dopiero potem stał się własnością rodziny Piotrowskich. Budynek ten stoi do dziś naprzeciw katedry i pamięta jeszcze czasy kina niemego. W ostatnich tygodniach ten piękny narożny budynek, stojący niemal na wprost katedry, odzyskał dawną świetność. O tym, że przez kilkanaście lat mieściło się w nim kino, pamięta chyba niewielu siedlczan. Kino „MODERNE” prowadziła początkowo Komisja Opieki Społecznej. Z dochodów finansowała ochronki i przytułki. PóĽniej obiektem zarządzała Dyrekcja Teatrów Miejskich. „;MODERNE” zamknięto w 1923 r. Choć można powiedzieć, że nie zamknięto, a przeniesiono. Kino SOJUSZ lata 50-te i rok 2013 w remoncie. W roku 1923 kino „MODERNE” przeniesiono do budynku przy ul. Pięknej 9 (dziś Pułaskiego). Była to siedziba Towarzystwa Muzycznego. Była tam duża sala ze sceną gdzie urządzano koncerty. Po przebudowie zaadaptowano na potrzeby kina i zmieniono nazwę na „ŚWIATOWID”, a tuż przed wojną na „SŁOŃCE”. W latach trzydziestych ubiegłego wieku było to najlepsze kino w Siedlcach. Repertuar „ŚWIATOWIDA” nie odbiegał od tego, co można było obejrzeć w Warszawie, Paryżu, Londynie a nawet w Nowym Jorku. Sprowadzano największe przeboje kinowe tamtych lat. Melodramaty z Marleną Dietrich i Gretą Garbo, komedie Charlie Chaplinem, a także rodzime produkcje z najwybitniejszymi aktorami Polski międzywojennej.Zarządzał nim m.in. znany siedlecki fotograf Adolf Gancwol-Ganiewski. Powojennym pokoleniom siedlczan znane było jako, zamknięte kilka lat temu, kino „SOJUSZ”. Dom Ludowy lata 30-ste, póĽniej kino. Budynek po kinie PODLASIE czerwiec 2010 rok. PóĽniej pojawił się pomysł, by wykorzystać na kino budynek Domu Ludowego przy ulicy Świętojańskiej. Wybudowany w 1903 roku według projektu architekta Tadeusza Czerwińskiego. Posiadał on najobszerniejszą salę widowiskową na 350 miejsc. Obok znajdowały się jeszcze: jadłodajnia, herbaciarnia, sala bilardowa, biblioteka i czytelnia. Dom Ludowy nadawał się na kino jak żaden inny budynek w Siedlcach. Jako pierwszy na pomysł wyświetlania filmów w Domu Ludowym wpadł najprawdopodobniej Związek Kolejarzy. Powstało tam kolejowe kino „OGNISKO” . W połowie lat 30 w budynku mieściło się, przeniesione z koszar, kino dla wojska. W 1938 r. w Domu Żołnierza (tak przechrzczono bowiem Dom Ludowy) rozpoczęło działalność kino „POPULARNE”. Nadal było to najokazalsze siedleckie kino. Kino PODLASIE lata 60-te. W latach powojennych, po gruntownej przebudowie, obszerna, nowoczesna sala z balkonem mogła pomieścić 500 osób. Zmieniła się jego nazwa. Kino „PODLASIE” cieszyło się dużą popularnością wśród mieszkańców Siedlec – pisze Joanna Zielińska w książce „Niedziela w Siedlcach”. W 1929 r. w trzech siedleckich kinach było w sumie około tysiąca miejsc. Repertuar nie odbiegał zapewne od tego, co wyświetlano w innych miastach II Rzeczpospolitej. W 1926 r. w kinie Światowid pokazywano m.in. „Brzdąca” oraz „Gorączkę złota” Charlie Chaplina. W tym samym czasie w „Erze” oglądano „Trędowatą”. Wśród 1425 filmów, wyświetlanych w Polsce w 1930 r., najwięcej było amerykańskich – 766 tytułów (54 proc), polskich – 308 (22 proc), niemieckich – 11 proc. i 6 proc. francuskich. Pojawiały się także filmy radzieckie, np. „Moskiewskie noce”. Oglądano polskie komedie, które z rzadka można jeszcze przypomnieć w telewizji, jak np. „Każdemu wolno kochać”, „Czy Lucyna to dziewczyna”. Gdy w 1931 roku liczba sprzedanych biletów do kina w przeliczaniu na jednego mieszkańca spadła w Polsce z 12 do niespełna 10, uznano to za oznakę poważnego kryzysu. A przecież wtedy większość mieszkańców naszego kraju mieszkała na wsi i do kina nie chodziła prawie wcale. Kinowe statystyki nabijali mieszczanie, bywając w kinie kilka razy w tygodniu. Dopiero gdy sobie uświadomimy, jak wielką była w tamtych czasach magia kina, zrozumiemy, jak trudno było wyrwać się z kinowego transu w czasie okupacji, gdy na kinach zarabiali Niemcy. – Tylko świnie siedzą w kinie – głosiło hasło „małego sabotażu”, przypominające, że nie patriotycznie jest chodzić do kina. A niektórzy łamali się, i chodzili. Od 1 maja 2009 r. w Siedlcach funkcjonuje, długo oczekiwane przez mieszkańców miasta, Nove Kino. Pierwszego dnia siedleckie kino odwiedziła rekordowa liczba osób, w stosunku do frekwencji w innych obiektach tej sieci w dniu otwarcia. Widzowie mają do dyspozycji 4 sale, które mogą pomieścić łącznie 897 osób. Wizyta w kinie to gwarancja doskonałej jakości obrazu i dĽwięku (Dolby Digital 7.1). NK Siedlce zostało wyposażone w sprzęt umożliwiający projekcje filmów w trójwymiarowej technologii cyfrowej (3D), jak i tradycyjnej analogowej. Rok 2015 w Galerii STRUS jest kino HELOS. opracowano na podstawie: Tygodnik siedlecki nr 51 z 2008 " Sto lat i wystarczy" Dariusz Kuziak i książka "Niedziela w Siedlcach" Joanny Zielińskiej. Nasze kina- wspomnienia seminarzysty Do kina, młodzieży szkolnej, wstęp wzbroniony – usłyszeliśmy surowy rozkaz władzy. Co się stało? Co tam jest tak tajemniczego, czego nie może widzieć młodzież szkolna? – Zainteresowałem tem mocno i za wszelką cenę postanowiłem, się tam dostać i poznać owe tajemnice. Wstęp wzbroniony dla młodzieży szkolnej, a więc na jeden wieczór mogę być cywilem. Jak postanowiłem, tak zrobiłem. Wchodzę na poczekalnię, cała wypełniona po brzegi. Z wielką biedą dostałem się do kasy i kupiłem bilet. Po niezłym „przemaglowaniu” dostałem się na salę. Sala wypełniona. Jeszcze parę minut do rozpoczęcia, więc wciskam się na jedno z wolnych krzesełek, których było już niewiele i zaczynam rozglądać się po Sali. Przeważną większość na Sali stanowi mniejszość. - Nareszcie pierwszy dzwonek, drugi, trzeci, światło gaśnie i rozpoczyna się obraz. Szybko przechodzi 2-aktowa komedja, bardzo humorystyczna i zaczyna się właściwy obraz. Treść bardzo ładna, śliczne widoki, wprost zachwycam się obrazem. Wytężam wzrok, słuch .. co tu może być niedozwolonego dla młodzieży? – myślę sobie. Czy te śliczne widoki, samoloty, czy ten skromny pocałunek? Nareszcie mignęło na ekranie: „Koniec”. Nikt nie wychodzi, więc siedzę i ja. Wreszcie wychodzi na scenę elegancki jegomość, (znowu z mniejszości) i ogłasza bardzo bogaty występ artystów. Sala wita go oklaskami. Jaki był ten występ nie będę pisał, bo kto był, to wie, a kto nie był, niech lepiej nie wie. Wreszcie to nie jest moim celem i szkoda na to papieru. Powiem tylko krótko, że ów bogaty występ zrobił na mnie wrażenie jak najgorsze. Prócz paru ładnie odśpiewanych piosenek – reszta brud i skandal. Dopiero teraz domyślam się, dlaczego dla nas wstęp jest wzbroniony. - Władze wstydzą się i nie chcą nam pokazać, czem się zachwyca część starszego społeczeństwa. Gdyby młodzież wiedziała, jakie są owe występy, to na pewno nikt by nie poszedł, gdyby nawet kazano nam iść koniecznie, to raczej się zbuntujemy, a nie pójdziemy. Najbardziej mnie boli znęcanie się nad dziećmi z czem spotkałem się w kinie. Dwoje dzieci, mających może po 8 lat, musiało naśladować starszych „artystów”. Sala wprost ryczała ze śmiechu, a tu płakać, płakać należało nad nędznym losem tego maleństwa, ale „nie ślepy miecz, a rękę karz Boże”. Co wyrośnie z owego maleństwa, wychowanego w tak podłej atmosferze? Do artystów mam mniejszy żal, oni pracują dla pieniędzy, starają się to robić, co się podoba publiczności. Więc mam prośbę do publiczności: żądajcie wyświetlania takich obrazów i niech będą takie występy artystów, abyśmy i my mogli je oglądać. Nie pozwólcie robić ze sztuk pięknych błota i brudu. „Chos” ”Hasło” nr 2 (1931r.) Pismo uczniów Państwowego Męskiego Seminarium Nauczycielskiego w Siedlcach.
W 1929 r. w trzech siedleckich kinach było w sumie około tysiąca miejsc. Repertuar nie odbiegał zapewne od tego, co wyświetlano w innych miastach II Rzeczpospolitej. W 1926 r. w kinie Światowid pokazywano m.in. „Brzdąca” oraz „Gorączkę złota” Charlie Chaplina. W tym samym czasie w „Erze” oglądano „Trędowatą”. Wśród 1425 filmów, wyświetlanych w Polsce w 1930 r., najwięcej było amerykańskich – 766 tytułów (54 proc), polskich – 308 (22 proc), niemieckich – 11 proc. i 6 proc. francuskich. Pojawiały się także filmy radzieckie, np. „Moskiewskie noce”. Oglądano polskie komedie, które z rzadka można jeszcze przypomnieć w telewizji, jak np. „Każdemu wolno kochać”, „Czy Lucyna to dziewczyna”. Gdy w 1931 roku liczba sprzedanych biletów do kina w przeliczaniu na jednego mieszkańca spadła w Polsce z 12 do niespełna 10, uznano to za oznakę poważnego kryzysu. A przecież wtedy większość mieszkańców naszego kraju mieszkała na wsi i do kina nie chodziła prawie wcale. Kinowe statystyki nabijali mieszczanie, bywając w kinie kilka razy w tygodniu. Dopiero gdy sobie uświadomimy, jak wielką była w tamtych czasach magia kina, zrozumiemy, jak trudno było wyrwać się z kinowego transu w czasie okupacji, gdy na kinach zarabiali Niemcy. – Tylko świnie siedzą w kinie – głosiło hasło „małego sabotażu”, przypominające, że nie patriotycznie jest chodzić do kina. A niektórzy łamali się, i chodzili.Najbardziej popularną formą rozrywki w dawnych czasach było kino. Po dawnych kinach zostały tylko budynki. Tak się składa, że przetrwały niemal w komplecie, przynajmniej te najważniejsze. Pierwsze siedleckie kino „EKLER” , otwarto 1 lipca 1908 r. przy ul. Ogrodowej 19. Obecnie ulica ta nosi nazwę Sienkiewicza. Siedziba pierwszego kina istnieje. To niewielki pawilon handlowy Ajax, z charakterystyczną schodkowo spiętrzoną fasadą. Od 1911 roku zmieniono na „LUX” póĽniej było „ERA”, „KOMETA” , „ATLANTIK”, „BAJKA” po II wojnie „ODRODZENIE”. Działo się tak nie tyle z powodu fantazji właścicieli, ile z powodów komercyjnych. Kina często zalegały z płatnościami, upadały. W takich sytuacjach albo zmieniały właścicieli, albo dawni właściciele rejestrowali nowe spółki i wymyślali nowe nazwy. Jak to wyglądało w siedleckich realiach? Opowiada o tym choćby historia Lejzora Fatera, który w latach 30. zamierzał uruchomić nowe kino „ATLANTIK”. Kino jednak nie ruszyło. - Okazało się, że właściciel kina porzucił je i wyjechał do Warszawy. Tam wszedł w spółkę z Henrykiem Faterem i założył kino Luna. Pozostawił wiele długów w Magistracie oraz nie wypłacił pieniędzy personelowi i elektrowni za światło – pisze Wioletta Anna Szpura, autorka pracy „Kina w Siedlcach w latach 1918-1939”. (maszynopis w Czytelni Regionalnej MBP), z której pochodzi większość informacji, zawartych w tym artykule. Prowadzenie kina było przed wojną działalnością koncesjonowaną. Koncesje takie przydzielano także instytucjom społecznym. Kino Lux zostało przejęte przez Związek Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej. Działało do kwietnia 1925 r., kiedy spłonęło. Szybko jednak przystąpiono do jego odbudowy. Właścicielem został ówczesny starosta, Aleksander Klimowicz. W okolicach Bożego Narodzenia 1931 r. kino Era rozpoczęło wyświetlanie pierwszych filmów dĽwiękowych Władze traktowały kina jako łatwe Ľródło dochodów do kasy miasta. Podatki nieustannie podnoszono. Z czasem stawki ujednolicono, uzależniając je od treści i wartości wyświetlanych filmów. Najwyżej opodatkowane były filmy zagraniczne, nie posiadające oceny artystycznej płaciły one podatek w wysokości 20 %, najniżej opodatkowane były „kształcące” filmy polskie – zaledwie 2%. Przełomowe znaczenie dla atrakcyjności kinematografii miało powstanie kina dĽwiękowego. Pierwszy aparat do odtwarzania filmów dĽwiękowych pojawił się Siedlcach już pod koniec 1931 roku. Zainstalowano go w kinie „ERA”, wkrótce potem w pozostałych kinach siedleckich. Było to prawdziwą rewelacją. Siedlce dotrzymały kroku nowej epoce dziejach filmu bowiem w Holywood ten genialny wynalazek upowszechniono zaledwie w 1929 roku. Budynek kina lata trzydzieste i w roku 2014. Drugi kinematograf „MODERNE” uruchomiono 13 września 1909 r. w kamiennicy Piotrowskich na rogu ulic Okopowej i Długiej (obecnie 11-go listopada i Świrskiego). Ciekawostką jest że dom ten został wybudowany jeszcze w czasie zaborów dla Gubernatora rosyjskiego, dopiero potem stał się własnością rodziny Piotrowskich. Budynek ten stoi do dziś naprzeciw katedry i pamięta jeszcze czasy kina niemego. W ostatnich tygodniach ten piękny narożny budynek, stojący niemal na wprost katedry, odzyskał dawną świetność. O tym, że przez kilkanaście lat mieściło się w nim kino, pamięta chyba niewielu siedlczan. Kino „MODERNE” prowadziła początkowo Komisja Opieki Społecznej. Z dochodów finansowała ochronki i przytułki. PóĽniej obiektem zarządzała Dyrekcja Teatrów Miejskich. „;MODERNE” zamknięto w 1923 r. Choć można powiedzieć, że nie zamknięto, a przeniesiono. Kino SOJUSZ lata 50-te i rok 2013 w remoncie. W roku 1923 kino „MODERNE” przeniesiono do budynku przy ul. Pięknej 9 (dziś Pułaskiego). Była to siedziba Towarzystwa Muzycznego. Była tam duża sala ze sceną gdzie urządzano koncerty. Po przebudowie zaadaptowano na potrzeby kina i zmieniono nazwę na „ŚWIATOWID”, a tuż przed wojną na „SŁOŃCE”. W latach trzydziestych ubiegłego wieku było to najlepsze kino w Siedlcach. Repertuar „ŚWIATOWIDA” nie odbiegał od tego, co można było obejrzeć w Warszawie, Paryżu, Londynie a nawet w Nowym Jorku. Sprowadzano największe przeboje kinowe tamtych lat. Melodramaty z Marleną Dietrich i Gretą Garbo, komedie Charlie Chaplinem, a także rodzime produkcje z najwybitniejszymi aktorami Polski międzywojennej.Zarządzał nim m.in. znany siedlecki fotograf Adolf Gancwol-Ganiewski. Powojennym pokoleniom siedlczan znane było jako, zamknięte kilka lat temu, kino „SOJUSZ”. Dom Ludowy lata 30-ste, póĽniej kino. Budynek po kinie PODLASIE czerwiec 2010 rok. PóĽniej pojawił się pomysł, by wykorzystać na kino budynek Domu Ludowego przy ulicy Świętojańskiej. Wybudowany w 1903 roku według projektu architekta Tadeusza Czerwińskiego. Posiadał on najobszerniejszą salę widowiskową na 350 miejsc. Obok znajdowały się jeszcze: jadłodajnia, herbaciarnia, sala bilardowa, biblioteka i czytelnia. Dom Ludowy nadawał się na kino jak żaden inny budynek w Siedlcach. Jako pierwszy na pomysł wyświetlania filmów w Domu Ludowym wpadł najprawdopodobniej Związek Kolejarzy. Powstało tam kolejowe kino „OGNISKO” . W połowie lat 30 w budynku mieściło się, przeniesione z koszar, kino dla wojska. W 1938 r. w Domu Żołnierza (tak przechrzczono bowiem Dom Ludowy) rozpoczęło działalność kino „POPULARNE”. Nadal było to najokazalsze siedleckie kino. Kino PODLASIE lata 60-te. W latach powojennych, po gruntownej przebudowie, obszerna, nowoczesna sala z balkonem mogła pomieścić 500 osób. Zmieniła się jego nazwa. Kino „PODLASIE” cieszyło się dużą popularnością wśród mieszkańców Siedlec – pisze Joanna Zielińska w książce „Niedziela w Siedlcach”. W 1929 r. w trzech siedleckich kinach było w sumie około tysiąca miejsc. Repertuar nie odbiegał zapewne od tego, co wyświetlano w innych miastach II Rzeczpospolitej. W 1926 r. w kinie Światowid pokazywano m.in. „Brzdąca” oraz „Gorączkę złota” Charlie Chaplina. W tym samym czasie w „Erze” oglądano „Trędowatą”. Wśród 1425 filmów, wyświetlanych w Polsce w 1930 r., najwięcej było amerykańskich – 766 tytułów (54 proc), polskich – 308 (22 proc), niemieckich – 11 proc. i 6 proc. francuskich. Pojawiały się także filmy radzieckie, np. „Moskiewskie noce”. Oglądano polskie komedie, które z rzadka można jeszcze przypomnieć w telewizji, jak np. „Każdemu wolno kochać”, „Czy Lucyna to dziewczyna”. Gdy w 1931 roku liczba sprzedanych biletów do kina w przeliczaniu na jednego mieszkańca spadła w Polsce z 12 do niespełna 10, uznano to za oznakę poważnego kryzysu. A przecież wtedy większość mieszkańców naszego kraju mieszkała na wsi i do kina nie chodziła prawie wcale. Kinowe statystyki nabijali mieszczanie, bywając w kinie kilka razy w tygodniu. Dopiero gdy sobie uświadomimy, jak wielką była w tamtych czasach magia kina, zrozumiemy, jak trudno było wyrwać się z kinowego transu w czasie okupacji, gdy na kinach zarabiali Niemcy. – Tylko świnie siedzą w kinie – głosiło hasło „małego sabotażu”, przypominające, że nie patriotycznie jest chodzić do kina. A niektórzy łamali się, i chodzili. Od 1 maja 2009 r. w Siedlcach funkcjonuje, długo oczekiwane przez mieszkańców miasta, Nove Kino. Pierwszego dnia siedleckie kino odwiedziła rekordowa liczba osób, w stosunku do frekwencji w innych obiektach tej sieci w dniu otwarcia. Widzowie mają do dyspozycji 4 sale, które mogą pomieścić łącznie 897 osób. Wizyta w kinie to gwarancja doskonałej jakości obrazu i dĽwięku (Dolby Digital 7.1). NK Siedlce zostało wyposażone w sprzęt umożliwiający projekcje filmów w trójwymiarowej technologii cyfrowej (3D), jak i tradycyjnej analogowej. Rok 2015 w Galerii STRUS jest kino HELOS. opracowano na podstawie: Tygodnik siedlecki nr 51 z 2008 " Sto lat i wystarczy" Dariusz Kuziak i książka "Niedziela w Siedlcach" Joanny Zielińskiej. Nasze kina- wspomnienia seminarzysty Do kina, młodzieży szkolnej, wstęp wzbroniony – usłyszeliśmy surowy rozkaz władzy. Co się stało? Co tam jest tak tajemniczego, czego nie może widzieć młodzież szkolna? – Zainteresowałem tem mocno i za wszelką cenę postanowiłem, się tam dostać i poznać owe tajemnice. Wstęp wzbroniony dla młodzieży szkolnej, a więc na jeden wieczór mogę być cywilem. Jak postanowiłem, tak zrobiłem. Wchodzę na poczekalnię, cała wypełniona po brzegi. Z wielką biedą dostałem się do kasy i kupiłem bilet. Po niezłym „przemaglowaniu” dostałem się na salę. Sala wypełniona. Jeszcze parę minut do rozpoczęcia, więc wciskam się na jedno z wolnych krzesełek, których było już niewiele i zaczynam rozglądać się po Sali. Przeważną większość na Sali stanowi mniejszość. - Nareszcie pierwszy dzwonek, drugi, trzeci, światło gaśnie i rozpoczyna się obraz. Szybko przechodzi 2-aktowa komedja, bardzo humorystyczna i zaczyna się właściwy obraz. Treść bardzo ładna, śliczne widoki, wprost zachwycam się obrazem. Wytężam wzrok, słuch .. co tu może być niedozwolonego dla młodzieży? – myślę sobie. Czy te śliczne widoki, samoloty, czy ten skromny pocałunek? Nareszcie mignęło na ekranie: „Koniec”. Nikt nie wychodzi, więc siedzę i ja. Wreszcie wychodzi na scenę elegancki jegomość, (znowu z mniejszości) i ogłasza bardzo bogaty występ artystów. Sala wita go oklaskami. Jaki był ten występ nie będę pisał, bo kto był, to wie, a kto nie był, niech lepiej nie wie. Wreszcie to nie jest moim celem i szkoda na to papieru. Powiem tylko krótko, że ów bogaty występ zrobił na mnie wrażenie jak najgorsze. Prócz paru ładnie odśpiewanych piosenek – reszta brud i skandal. Dopiero teraz domyślam się, dlaczego dla nas wstęp jest wzbroniony. - Władze wstydzą się i nie chcą nam pokazać, czem się zachwyca część starszego społeczeństwa. Gdyby młodzież wiedziała, jakie są owe występy, to na pewno nikt by nie poszedł, gdyby nawet kazano nam iść koniecznie, to raczej się zbuntujemy, a nie pójdziemy. Najbardziej mnie boli znęcanie się nad dziećmi z czem spotkałem się w kinie. Dwoje dzieci, mających może po 8 lat, musiało naśladować starszych „artystów”. Sala wprost ryczała ze śmiechu, a tu płakać, płakać należało nad nędznym losem tego maleństwa, ale „nie ślepy miecz, a rękę karz Boże”. Co wyrośnie z owego maleństwa, wychowanego w tak podłej atmosferze? Do artystów mam mniejszy żal, oni pracują dla pieniędzy, starają się to robić, co się podoba publiczności. Więc mam prośbę do publiczności: żądajcie wyświetlania takich obrazów i niech będą takie występy artystów, abyśmy i my mogli je oglądać. Nie pozwólcie robić ze sztuk pięknych błota i brudu. „Chos” ”Hasło” nr 2 (1931r.) Pismo uczniów Państwowego Męskiego Seminarium Nauczycielskiego w Siedlcach.
22. Historia Warsztatów Szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 w Siedlcach
Po utworzeniu ZSZ nr 3 przy ulicy Browarnej w roku 1966 do roku 1969 zajęcia praktyczne odbywały się W Warsztatach Szkolnych ZSZ nr 1 przy Konarskiego 9 i w zakładach pracy takich jak TOS przu ulicy Starowiejskiej, Ośrodek Transportu Leśnego(warsztat samochodowy) przy ulicy Kazimierzowskij( dzisaj Nadsleśnictwo. Warsztaty Szkolne samochodowo-mechaniczne zostały powołane 1 stycznia 1970 roku uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie jako gospodarstwo pomocnicze typu „c” Zasadniczej Szkoły zawodowej nr 3 w Siedlcach ul. Browarna 8.Historia Warsztatów Szkolnych samochodowo-mechanicznych Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 w Siedlcach. Warsztaty Szkolne w latach 1970-1972 mieściły się w budynku starego młyna ( dzisiaj nie istniejącego ) przy ulicy Młynarskiej. Teraz w tym miejscu stoi blok mieszkalny Młynarska 12. Była to adaptacja budynku po starym młynie gdzie od ulicy był dom i mieszkanie młynarza, a w podwórku młyn a w nim warsztaty Szkolne.Były takie działy Ślusarnia, Narzędziownia , Mechaniczny, Samochodowy,Spawalnia, Biuro techniczne. Kierownikiem Warsztatów był mgr inż Andrzej Krypa i nauczyciele zawodu Jerzy Łęczycki, Józef Wielogórski, Janusz Miśkiewicz, Mieczysław Prekurat, Henryk Melaniuk, Jan Aleksandrowicz, Zygmunt Mazur, Wiśniewski, Popowski Zdzisław, Edward Olewiński. foto1;2 Miejsce w którym były Warsztaty Szkolne w roku1970-1972. Osiedle MŁYNARSKA teren Zespołu Szkół Medycznych, Pawilon Handlowy , bloki mieszkalne był przeznaczony w latach70-tych pod budowę Technikum Samochodowego. Osobiście pracowałem przy budowie obiektów Szkoły Medycznej , była to budowa na początku Szkoły Samochodowej.W 1972 roku Warsztaty Szkolne dyr. Stopczyński przeniósł na ulicę Kazimerzowską 63 (dzisiaj 27) i tam zajęcia odbywały się do roku 2002. Od roku 2002 zajęcia praktyczne dla samochodziarzy odbywają się w CKP ul. Konarskiego 7 do dzisiaj, a mamy rok 2010. W roku 1979 roku przeniesiono Zasadniczą Szkołę Zawodową nr 3 z ulicy Browarnej i połączono z Zasadniczą Szkołą Budowlaną na ulicy O. Lange 8 i powstał Zespół Szkół Zawodowych nr 3 który jest do dzisiaj. W 1986 roku dołączono do nas Warsztaty Szkolne Zespołu Szkół zawodowych nr 4 z ulicy Konarskiego 3. I kierownikiem Warsztatów był p. Andrzej Krypa w latach 1970-1975. II kierownikiem Warsztatów był p. Wacław Jakubik w latach 1975 –1988. III i ostatnim kierownikiem był Jan Aleksandrowicz w latach 1988-2002. I dyrektorem Szkoły Samochodowej od roku 1969-1972 był p.Julian Chrząstowski. Póżniej kolejno p.Zygmunt Stopczyński , p.Stanisław Glica , p.Tadeusz Jakubowski , i p.Jan Stankiewicz. Pracownicy Warsztatów Szkolnych od początku działalności: Dział samochodowy: p. Jędrych Jan p. Aleksandrowicz Konrad , p. Dobrowolski Tadeusz , p.Domaszczyński Henryk , p. Dmowski Tadeusz , Sobieszczański Zbigniew ,p.Adamczuk Andrzej, p.Bieliński Sylwester , p.Kalaciński Jerzy , p. Matejek Jerzy ,p. Sawicki Grzegorz, p.Rosiecki ,p.Kadej Adam ,p.Laskowski Mirosław. Dziął mechaniczny : p.Seroczyński Kazimierz , p. Zalewski ,p. Popowski Zdzisław p.Wereda Mieczysław , p.Wielgórski Józef , Melaniuk Henryk , p. Mańkowski Kazimierz , p.Wojnowski Mirosław , p.Skorupka , p.Giemzo Stanisław, p. Wierzbicki Roman , p. Duszak Stefan , p.Olewiński Edward, p.Zwoliński Henryk, p.Miśkiewicz Janusz , p.Denis Mirosław , p. Prekurat Mieczysław dyr. ZSZ nr 1w Siedlcach , Jastrzębski Henryk , p.Danielak Zenon Dział modelarni: p. Gryczewski Antoni , p. Zdep Lech Dział administracji: p.Niedzwiecka Teresa, p. Gontarczuk Ewa ,p.Rybak Jacek ,p.Boczek Jerzy, p.Borkowski Władysław , p.Strzelczyk Jerzy ,p.Łeczycki Jerzy,p.Strus Edward, p.Gałecki Aleksander,p.Łuka Mirosław ,p.Ślebzak Bogdan ,p.Jakimiak Michał ,p.Furman Mirosław ,p. Kania Barbara ,p. Teresa Wyrębek , p.Jan Ostas. Działalność Warsztatów szkoleniowo- produkcyjna oparta była na usługach dla instytucji państwowych i osób fizycznych z naszego regionu w zakresie : - napraw pojazdów samochodowych - usług ślusarsko-tokarskich i spawalniczych. - badań technicznych samochodów ( stacja kontroli pojazdów wykonuje badania od 13 maja 1989 do 31 sierpnia 2002) Sukcesem Warsztatów Szkolnych było wykonanie repliki starego sam. Rolls-Royce z 1907 roku. ( samochód prezentował i promował miasto Siedlce i naszą Szkołę na MTP w Poznaniu w 1999roku , MTM w Gdańsku w 2001 roku ,Zlocie Starych samochodów w Kielcach w 2001 roku. Brał udział w Biesiadzie Weselnej w Węgrowie w 1998roku.II Ogólnopolskiej Paradzie Kwiatów na Trakcie Królewskim w Warszawie w 1999 roku. I Programie TP z cyklu „ A to Polska właśnie „ w 2000 roku , Uczniowie naszej Szkoły pod moim kierunkiem wykonali drugi samochód pracę dyplomową „Układ konstrukcyjny samochodu Trabant –Polo „ który był prezentowany w Paradzie Szkół na uroczystościach z Okazji „ Dni Siedlec „w tym roku. Praca ta zajęła I miejsce w konkursie prac dyplomowych „ Technik 2002” Dużym wysiłkiem pracowników Warsztatów było pobudowanie i wyposażenie z własnych środków finansowych nowego budynku Stacji Kontroli Pojazdów. Warsztaty Szkolne prowadząc działalność szkoleniowo-produkcyjną wykonywały usługi dla : -Hydro-Poland Biała Podlaska -Bauman Mostostal i Mostostal Budownictwo w Siedlcach -Parafia p.w. św. Józefa w Siedlcach i w Krynicy k / Suchożebrów. - Liceum Katolickie w Siedlcach - Telekomunikacja T P s. a. w Siedlcach - Szkoły i Przedszkola z rejonu siedleckiego. - Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 doposażając nową szkołę Działalność Warsztatów Szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych nr3 w Siedlcach kończy się 31 sierpnia 2002r. z powodu przejścia w struktury Centrum Kształcenia Praktycznego w Siedlcach ul.Konarskiego 11. Kadra pracująca aktualnie : Jan Aleksandrowicz - Kierownik Warsztatów Bożena Witkowska-Michalak – z-ca Kierownika Warsztatów Administracja: p.Krystyna Ługowska , p.Jadwiga Gochnio , p.Sławomir Jastrzębski. Nauczyciele zawodu: p.Zdzisław Daniluk , p.Zbigniew Wyrębiak , p.Robert Chodak , p.Marian Huszaluk ,p.Arkadiusz Cielemęcki , p.Jan Pasiak ,p.Edward Skibski , p.Andrzej Szewc ,p.Zygfryd Wróblewski , p. Michał ¬iółkowski , p. Wiesława Huszaluk , p.Tadeusz Nowicki ,p.Władysław Tchórzewski , p. Jan Możdżonek. opracował: Jan Aleksandrowicz Siedlce , 26 czerwca 2002r.
Po utworzeniu ZSZ nr 3 przy ulicy Browarnej w roku 1966 do roku 1969 zajęcia praktyczne odbywały się W Warsztatach Szkolnych ZSZ nr 1 przy Konarskiego 9 i w zakładach pracy takich jak TOS przu ulicy Starowiejskiej, Ośrodek Transportu Leśnego(warsztat samochodowy) przy ulicy Kazimierzowskij( dzisaj Nadsleśnictwo. Warsztaty Szkolne samochodowo-mechaniczne zostały powołane 1 stycznia 1970 roku uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie jako gospodarstwo pomocnicze typu „c” Zasadniczej Szkoły zawodowej nr 3 w Siedlcach ul. Browarna 8.Historia Warsztatów Szkolnych samochodowo-mechanicznych Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 w Siedlcach. Warsztaty Szkolne w latach 1970-1972 mieściły się w budynku starego młyna ( dzisiaj nie istniejącego ) przy ulicy Młynarskiej. Teraz w tym miejscu stoi blok mieszkalny Młynarska 12. Była to adaptacja budynku po starym młynie gdzie od ulicy był dom i mieszkanie młynarza, a w podwórku młyn a w nim warsztaty Szkolne.Były takie działy Ślusarnia, Narzędziownia , Mechaniczny, Samochodowy,Spawalnia, Biuro techniczne. Kierownikiem Warsztatów był mgr inż Andrzej Krypa i nauczyciele zawodu Jerzy Łęczycki, Józef Wielogórski, Janusz Miśkiewicz, Mieczysław Prekurat, Henryk Melaniuk, Jan Aleksandrowicz, Zygmunt Mazur, Wiśniewski, Popowski Zdzisław, Edward Olewiński. foto1;2 Miejsce w którym były Warsztaty Szkolne w roku1970-1972. Osiedle MŁYNARSKA teren Zespołu Szkół Medycznych, Pawilon Handlowy , bloki mieszkalne był przeznaczony w latach70-tych pod budowę Technikum Samochodowego. Osobiście pracowałem przy budowie obiektów Szkoły Medycznej , była to budowa na początku Szkoły Samochodowej.W 1972 roku Warsztaty Szkolne dyr. Stopczyński przeniósł na ulicę Kazimerzowską 63 (dzisiaj 27) i tam zajęcia odbywały się do roku 2002. Od roku 2002 zajęcia praktyczne dla samochodziarzy odbywają się w CKP ul. Konarskiego 7 do dzisiaj, a mamy rok 2010. W roku 1979 roku przeniesiono Zasadniczą Szkołę Zawodową nr 3 z ulicy Browarnej i połączono z Zasadniczą Szkołą Budowlaną na ulicy O. Lange 8 i powstał Zespół Szkół Zawodowych nr 3 który jest do dzisiaj. W 1986 roku dołączono do nas Warsztaty Szkolne Zespołu Szkół zawodowych nr 4 z ulicy Konarskiego 3. I kierownikiem Warsztatów był p. Andrzej Krypa w latach 1970-1975. II kierownikiem Warsztatów był p. Wacław Jakubik w latach 1975 –1988. III i ostatnim kierownikiem był Jan Aleksandrowicz w latach 1988-2002. I dyrektorem Szkoły Samochodowej od roku 1969-1972 był p.Julian Chrząstowski. Póżniej kolejno p.Zygmunt Stopczyński , p.Stanisław Glica , p.Tadeusz Jakubowski , i p.Jan Stankiewicz. Pracownicy Warsztatów Szkolnych od początku działalności: Dział samochodowy: p. Jędrych Jan p. Aleksandrowicz Konrad , p. Dobrowolski Tadeusz , p.Domaszczyński Henryk , p. Dmowski Tadeusz , Sobieszczański Zbigniew ,p.Adamczuk Andrzej, p.Bieliński Sylwester , p.Kalaciński Jerzy , p. Matejek Jerzy ,p. Sawicki Grzegorz, p.Rosiecki ,p.Kadej Adam ,p.Laskowski Mirosław. Dziął mechaniczny : p.Seroczyński Kazimierz , p. Zalewski ,p. Popowski Zdzisław p.Wereda Mieczysław , p.Wielgórski Józef , Melaniuk Henryk , p. Mańkowski Kazimierz , p.Wojnowski Mirosław , p.Skorupka , p.Giemzo Stanisław, p. Wierzbicki Roman , p. Duszak Stefan , p.Olewiński Edward, p.Zwoliński Henryk, p.Miśkiewicz Janusz , p.Denis Mirosław , p. Prekurat Mieczysław dyr. ZSZ nr 1w Siedlcach , Jastrzębski Henryk , p.Danielak Zenon Dział modelarni: p. Gryczewski Antoni , p. Zdep Lech Dział administracji: p.Niedzwiecka Teresa, p. Gontarczuk Ewa ,p.Rybak Jacek ,p.Boczek Jerzy, p.Borkowski Władysław , p.Strzelczyk Jerzy ,p.Łeczycki Jerzy,p.Strus Edward, p.Gałecki Aleksander,p.Łuka Mirosław ,p.Ślebzak Bogdan ,p.Jakimiak Michał ,p.Furman Mirosław ,p. Kania Barbara ,p. Teresa Wyrębek , p.Jan Ostas. Działalność Warsztatów szkoleniowo- produkcyjna oparta była na usługach dla instytucji państwowych i osób fizycznych z naszego regionu w zakresie : - napraw pojazdów samochodowych - usług ślusarsko-tokarskich i spawalniczych. - badań technicznych samochodów ( stacja kontroli pojazdów wykonuje badania od 13 maja 1989 do 31 sierpnia 2002) Sukcesem Warsztatów Szkolnych było wykonanie repliki starego sam. Rolls-Royce z 1907 roku. ( samochód prezentował i promował miasto Siedlce i naszą Szkołę na MTP w Poznaniu w 1999roku , MTM w Gdańsku w 2001 roku ,Zlocie Starych samochodów w Kielcach w 2001 roku. Brał udział w Biesiadzie Weselnej w Węgrowie w 1998roku.II Ogólnopolskiej Paradzie Kwiatów na Trakcie Królewskim w Warszawie w 1999 roku. I Programie TP z cyklu „ A to Polska właśnie „ w 2000 roku , Uczniowie naszej Szkoły pod moim kierunkiem wykonali drugi samochód pracę dyplomową „Układ konstrukcyjny samochodu Trabant –Polo „ który był prezentowany w Paradzie Szkół na uroczystościach z Okazji „ Dni Siedlec „w tym roku. Praca ta zajęła I miejsce w konkursie prac dyplomowych „ Technik 2002” Dużym wysiłkiem pracowników Warsztatów było pobudowanie i wyposażenie z własnych środków finansowych nowego budynku Stacji Kontroli Pojazdów. Warsztaty Szkolne prowadząc działalność szkoleniowo-produkcyjną wykonywały usługi dla : -Hydro-Poland Biała Podlaska -Bauman Mostostal i Mostostal Budownictwo w Siedlcach -Parafia p.w. św. Józefa w Siedlcach i w Krynicy k / Suchożebrów. - Liceum Katolickie w Siedlcach - Telekomunikacja T P s. a. w Siedlcach - Szkoły i Przedszkola z rejonu siedleckiego. - Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 doposażając nową szkołę Działalność Warsztatów Szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych nr3 w Siedlcach kończy się 31 sierpnia 2002r. z powodu przejścia w struktury Centrum Kształcenia Praktycznego w Siedlcach ul.Konarskiego 11. Kadra pracująca aktualnie : Jan Aleksandrowicz - Kierownik Warsztatów Bożena Witkowska-Michalak – z-ca Kierownika Warsztatów Administracja: p.Krystyna Ługowska , p.Jadwiga Gochnio , p.Sławomir Jastrzębski. Nauczyciele zawodu: p.Zdzisław Daniluk , p.Zbigniew Wyrębiak , p.Robert Chodak , p.Marian Huszaluk ,p.Arkadiusz Cielemęcki , p.Jan Pasiak ,p.Edward Skibski , p.Andrzej Szewc ,p.Zygfryd Wróblewski , p. Michał ¬iółkowski , p. Wiesława Huszaluk , p.Tadeusz Nowicki ,p.Władysław Tchórzewski , p. Jan Możdżonek. opracował: Jan Aleksandrowicz Siedlce , 26 czerwca 2002r.
4. Dzieje siedleckiej " samochodówki"
W siedleckim " elektryku" w Zasadniczej Szkole Zawodowej nr 1 ul. Konarskiego 9 do roku 1966 były motoryzacyjne kierunki szkolenia, mechanik rolny, mechanik traktorzysta, mechanik samochodowo-ciągnikowy, mechanik samochodowy. 1 września 1966 r. powołano Zasadniczą Szkołę Zawodową nr 3 "samochodówkę", ul Browarna 8 i powstały kierunki mechaniczne: ślusarz narzędziowy i mechanik samochodowo-ciągnikowy i mechanik samochodowy. Już wtedy po Siedlcach jeĽdziło trochę samochodów i furmanek i dorożek konnych, były punkty wulkanizacji opon na ulicy Pułaskiego, CPN przy Brzeskiej.Na wsi pracowały na polu URSUS C45 LANZ BULDOG .Pierwszym dyrektorem "samochodówki" był mgr inż. Julian Chrząstowski-inżynier samochodowy w latach 1966-1972. PóĽniej mgr Zygmunt Stopczyński- historyk w latach 1972-1988, mgr Stanisław Glica- matematyk 1988-1993, mgr Tadeusz Jakubowski- chemik 1993-1998, od roku 1998 do 2013 mgr Jan Stankiewicz- matematyk. Od 1 września 2013 dyrektorem jest mgr Krzysztof Grzegorczuk.Pierwsze klasy związane z motoryzacją w Siedlcach (mechanik traktorzysta,mechanik rolny, mechanik samochodowo-ciągnikowy, mechanik samochodowy) zaczęły się pojawiać w siedleckim "elektryku" przy ulicy Konarskiego 9 w latach 1954-1965.Opisuje to Bogdan Ziontek w swojej książce " W cieniu Staszica-100 lat najstarszej szkoły zawodowej w Siedlcach". Autor w sposób precyzyjny przedstawia strukturę organizacyjną szkoły, kadrę nauczycielską, jak i wykaz imienny uczniów z podziałem na odpowiednie kierunki kształcenia. Lekcja mechanizacji rolnictwa prowadzona przez Kazimierza Kamińskiego w Zasadniczej Szkole Mechanizacji Rolnictwa w Siedlcach, ul Konarskiego 5 (dawniej Szkolna)- rok szkolny 1954/1955. Na tle Warsztatów stoją dwa ciągniki URSUS C-45 na kołach ogumionych zwane niegdyś "saganami". ( pocztówka ze zjazdu absolwentów 2003 r.) Warsztaty Szkoły Rzemieślniczej "Dział ślusarni" z przed 1915 roku.( pocztówka ze zjazdu absolwentów 2003 r.) Pierwszy naczelny dyrektor "samochodówki" mgr inż.Julian Chrząstowski, pracował w lach 1966 do 1972. Zasadnicza Szkoła Zawodowa Nr 3 "samochodówka" w latach 1966 do 1979 mieściła się w budynku przy ulicy Browarnej 8, nr tel. 40-08. WoĽną wtedy była Stanisława Chmielak.Konserwatorem Jerzy Zgódka. Nauczycielami byli Jerzy Anusiewicz,Mirosław Leszczyński, Irmina Bryzek,Chrząstowska, Andrzej Garwoliński, Jerzy Kędziora, Andrzej Kypa, Marian Barbaszyński, Stanisław Glica, Lipińska, Maria Kamińska, Filipiuk, Marian Błoński, Zygmunt Dziedzic, Wojciechowska, Wierzchowski, Tokarski, Bielecki, Podziemski, Henryk Jankowski. Przed budynkiem „Samochodówki”, ul. Browarna 8 w 1968 r. Tarcza szkolna. W latach 1968-1969 z powodu braku pomieszczeń lekcyjnych rozbudowano budynek, powiększając go o drugie piętro. Moje wspomnienia "W pierwszej klasie poszliśmy na wagary, co skutkowało tym, że nauczyciel języka polskiego zadał nam na pamięć pierwszą księgę „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza − za dwa tygodnie na ocenę. Każdemu wyznaczył liczbę zwrotek. Nie było odwołania i już nikt nie poszedł więcej na wagary. Skala ocen była wtedy od 2 do 5. Ocena: 2 − niedostateczna i z taką się nie zdaje. Od godz. 7.30 przed szkołą nauczyciel sprawdzał, czy tarcze szkolne są przyszyte na lewym rękawie do ubrania. Nie mogły być na agrafce. Tarcze były też sprawdzane w czasie przerw na korytarzu szkolnym. Większość uczniów miała w kieszeni niezbędnik (nici i igła). Pamiętam przypadek w jednej ze szkół, jak uczeń został zawieszony w prawach, bo nauczycielka z historii spotkała go w kinie na filmie dla dorosłych „Pół żartem, pół serio”. Zdarzały się przypadki, że uczniowie dopisywali sobie oceny w dziennikach. Palenie papierosów było zabronione nie tylko na terenie szkoły; kary to prace porządkowe po lekcjach. W technikum dostaliśmy z matematyki 100 zadań do rozwiązania na wakacje i z tym zeszytem należało się zgłosić na początku roku szkolnego. Z okazji świąt państwowych mieliśmy na terenie miasta czyny społeczne. W okresie wykopek jeĽdziliśmy do PGR Zawady k. Krzeska na zbieranie ziemniaków. Były pochody z okazji Święta Pracy 1 maja, ja wtedy pełniłem rolę fotografa. Na ul. Prusa stał „Dom harcerza” (dzisiaj budynek Willa Park), w którym były sekcje z modelarstwa lotniczego, fotografii, kolekcjonerstwa. Na zakończenie szkoły trzech najlepszych uczniów z klasy otrzymywało nagrody książkowe. Były też stypendia dla uczniów.Duży wpływ na moją osobowość wywarł mój wychowawca i profesor języka polskiego Marian Barbaszyński " opisał Jan Aleksandrowicz. Biogram Mariana Barbaszyńskiego.Urodził się w 1936 roku w Polsce, dawne Nasze Kresy Wschodnie w miejscowości Dworzec [dzisiaj Białoruś], położonej 17 km na południowy zachód od Nowogródka nad rzeką Mołczadzią przy linii kolejowej Baranowicze-Lida. W okresie II Wojny Światowej roku Niemcy zgonili kilka rodzin na cmentarz a ich zabudowania spalili ludziom kazali uciekać. Rodzina w 1945 roku musiała wyrabiać dokumenty, że oni to Polacy i przeszli na stronę Polską. Na stronie Polskiej byli kilkakrotnie prześladowani przez Wojska Sowieckie. Pan Marian to umysł ścisły. Przed egzaminami na Politechnikę Poznańską zachorował i nie mógł być obecny. W następnym roku zdawał egzamin na Uniwersytet Poznański na którym ukończył polonistykę. Po ukończeniu studiów dostał nakaz pracy do Siedlec. Tutaj poznał żonę Janinę (1936-1990) i ożenił się. Pracował w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 ul. Konarskiego 5 i w Zespole Szkół Zawodowych nr 3 ul. Browarna 8 do roku 1979 jako profesor- nauczyciel języka polskiego. PóĽniej w Zespole Szkół Zawodowych nr 3 ul. Oskara Lange do emerytury. Dyrektor mgr Dariusz Grzegorczuk od 1 września 2013 roku i poprzedni dyrektorzy "samochodówki" Rok szkolny 1966/67 klasa I c ślusarz maszynowy wych. prof. Andrzej Garwoliński 1.Aleksandrowicz Jan 2.Adamiak Jerzy 3.Biardzki Stanisław 4.Brodzik Stanisław 5.Choiński Henryk 6.Cielemęcki Jan 7.Kaczorek Janusz 8.Kocoń Józef 9.Krzyszcak Jan 10.Kubaj Henryk 11.Makać Henryk 12.Marczuk Zenon 13.Montkiewicz Leszek 14.Nasiłowski Witold 15.Nowak Jan 16.Oledzki Franciszek 17.Orzechowski Stanisław 18.Potyra Wiesław 19.Przykaza Wiesław 20.Rozbicki Waldemar 21.Słupski Sławomir 22.Tomczak Józef 23.Zemło Edward Rok szkolny 1968/69 klasa III c Mechanik samochodowo-ciągnikoy wych. prof. Marian Barbaszyński 1.Aleksandrowicz Jan 2.Bogdanik Tadeusz 3.Boruta Kazimierz 4.Buczek Wiesław 5.Chybowski Jan 6.Cichocki Zenon 7.Cielemęcki Krzysztof 8.Czajkowski Tadeusz 9.Dziak Jan 10.Frelik Henryk 11.Gąska Mieczysław 12.Giemzo Henryk 13.Gliwiński Antoni 14.Górski Marek 15.Hardej Zdzisław 16.Jaroszczyk Tadeusz 17.Jastrzębski Marian 18.Koć Ryszard 19.Kokoszka Jerzy 20.Krupa Ignacy 21.Ksionek Stanisław 22.Kur Tadeusz 23.Łoza Jerzy 24.Mamcarz Tomasz 25.Orzechowski Marek 26.Pilich Jerzy 27.Sikorski Krzysztof 28.Sprzączak Edward 29.ŚledĽ Wacław 30.Tyborowicz Andrzej 31.Waśko Antoni 32.Wnuk Piotr 33.Wojtkowski Zbigniew Rok szkolny 1971/72 Technik samochodowy wych. prof. Filipiuk 1.Aleksandrowicz Jan 2.Cielemęcki Krzysztof 3.Ciok Marian 4.Chybowski Jan 5.Domagała Piotr 6.Jastrzębski Marian 7.Ksionek Stanisław 8.Kublik Anatoliusz 9.Michalak Andrzej 10.Moreń Mirosław 11.Rozbicki Waldemar 12.Ślaz Stanisław 13.Tchórzewski Ryszard 14.Tysowski Waldemar 15.Zaliwski Zenon 16.Zemło Edward 17.Jarosz Władysław 18.Grądzki Zdzisław Warsztaty Szkolne 1967 rok. Technikum Samochodowe rocznik 1973-1976 , Studniówka. foto. Mirosław Kozakiewicz absolwent. foto 1. Matura foto 2. Nasza klasa rok 1976, zbiór Mirosława Kozakiewicza. Nasza klasa z profesorem Marianem Barbaszyńskim. Zakończenie roku szkolnego w Technikum w 1972 roku. 44- lecie dzisiejszej "samochodówki" w ZSP nr 3 w Siedlcach, 14 paĽdziernik 2010 roku. foto. absolwenci "samochodówki" z lat 70-tych na spotkaniu z okazji 45 lecia Szkoły.Od lewej:Aleksandrowicz, Parapura, Roman, Thel, Demiańczuk, Michalak, Kozakiewicz, Rowicki, Bejger, Telakowiec. Foto ze Zjazdu 50-lecia "samochodówki" 7 listopad 2015 rok. Jest to fragment filmu weselnego z roku 1989 , gdzie pokazany jest Krzesk, jego mieszkańcy oraz goście na weselu.Niektórych już nie ma między nami. Może kogoś rozpoznajemy. I część filmu Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych o Siedlcach. wyemitowany przez KINO POLSKA .Życie codzienne mieszkańców przeplatane jest sprawą o szafę w Sądzie siedleckim w roku 1967. II część filmu Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych o Siedlcach.Życie codzienne mieszkańców przeplatane jest sprawą o szafę w Sądzie siedleckim.Polonez Ogińskiego,big-beat,komisja socjalna, Dom małych dzieci, Zakłady "Caro", Zakłady jajczarsko- drobiarskie w roku 1967. Film pokazuje Siedlce i szkoły siedleckie w okresie przemian ustrojowych w roku 1989. Ulica Świerczewskiego, Dom Partii. Siedlecka "samochodówka" i "gastronomik " w okresie przemian ustrojowych w 1989 roku.Warsztaty szkolne " samochodówki" z Kazimierzowskiej oraz "gary" z Konarskiego. Film znaleziony na internecie " Stare Siedlce" w roku 1965.Ulica Grabianowska, Żwirowa, Składowa,Kilińskiego, Świerczewskiego, Pułaskiego, Katedra, kładka nad torami, dworzec kolejowy, Szkoła podstawowa nr5, dworzec PKS, rynek koło PKS-u,Brzeska CPN, dorożki,koścół garnizonowy, warsztaty gastronomiczne...
W siedleckim " elektryku" w Zasadniczej Szkole Zawodowej nr 1 ul. Konarskiego 9 do roku 1966 były motoryzacyjne kierunki szkolenia, mechanik rolny, mechanik traktorzysta, mechanik samochodowo-ciągnikowy, mechanik samochodowy. 1 września 1966 r. powołano Zasadniczą Szkołę Zawodową nr 3 "samochodówkę", ul Browarna 8 i powstały kierunki mechaniczne: ślusarz narzędziowy i mechanik samochodowo-ciągnikowy i mechanik samochodowy. Już wtedy po Siedlcach jeĽdziło trochę samochodów i furmanek i dorożek konnych, były punkty wulkanizacji opon na ulicy Pułaskiego, CPN przy Brzeskiej.Na wsi pracowały na polu URSUS C45 LANZ BULDOG .Pierwszym dyrektorem "samochodówki" był mgr inż. Julian Chrząstowski-inżynier samochodowy w latach 1966-1972. PóĽniej mgr Zygmunt Stopczyński- historyk w latach 1972-1988, mgr Stanisław Glica- matematyk 1988-1993, mgr Tadeusz Jakubowski- chemik 1993-1998, od roku 1998 do 2013 mgr Jan Stankiewicz- matematyk. Od 1 września 2013 dyrektorem jest mgr Krzysztof Grzegorczuk.Pierwsze klasy związane z motoryzacją w Siedlcach (mechanik traktorzysta,mechanik rolny, mechanik samochodowo-ciągnikowy, mechanik samochodowy) zaczęły się pojawiać w siedleckim "elektryku" przy ulicy Konarskiego 9 w latach 1954-1965.Opisuje to Bogdan Ziontek w swojej książce " W cieniu Staszica-100 lat najstarszej szkoły zawodowej w Siedlcach". Autor w sposób precyzyjny przedstawia strukturę organizacyjną szkoły, kadrę nauczycielską, jak i wykaz imienny uczniów z podziałem na odpowiednie kierunki kształcenia. Lekcja mechanizacji rolnictwa prowadzona przez Kazimierza Kamińskiego w Zasadniczej Szkole Mechanizacji Rolnictwa w Siedlcach, ul Konarskiego 5 (dawniej Szkolna)- rok szkolny 1954/1955. Na tle Warsztatów stoją dwa ciągniki URSUS C-45 na kołach ogumionych zwane niegdyś "saganami". ( pocztówka ze zjazdu absolwentów 2003 r.) Warsztaty Szkoły Rzemieślniczej "Dział ślusarni" z przed 1915 roku.( pocztówka ze zjazdu absolwentów 2003 r.) Pierwszy naczelny dyrektor "samochodówki" mgr inż.Julian Chrząstowski, pracował w lach 1966 do 1972. Zasadnicza Szkoła Zawodowa Nr 3 "samochodówka" w latach 1966 do 1979 mieściła się w budynku przy ulicy Browarnej 8, nr tel. 40-08. WoĽną wtedy była Stanisława Chmielak.Konserwatorem Jerzy Zgódka. Nauczycielami byli Jerzy Anusiewicz,Mirosław Leszczyński, Irmina Bryzek,Chrząstowska, Andrzej Garwoliński, Jerzy Kędziora, Andrzej Kypa, Marian Barbaszyński, Stanisław Glica, Lipińska, Maria Kamińska, Filipiuk, Marian Błoński, Zygmunt Dziedzic, Wojciechowska, Wierzchowski, Tokarski, Bielecki, Podziemski, Henryk Jankowski. Przed budynkiem „Samochodówki”, ul. Browarna 8 w 1968 r. Tarcza szkolna. W latach 1968-1969 z powodu braku pomieszczeń lekcyjnych rozbudowano budynek, powiększając go o drugie piętro. Moje wspomnienia "W pierwszej klasie poszliśmy na wagary, co skutkowało tym, że nauczyciel języka polskiego zadał nam na pamięć pierwszą księgę „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza − za dwa tygodnie na ocenę. Każdemu wyznaczył liczbę zwrotek. Nie było odwołania i już nikt nie poszedł więcej na wagary. Skala ocen była wtedy od 2 do 5. Ocena: 2 − niedostateczna i z taką się nie zdaje. Od godz. 7.30 przed szkołą nauczyciel sprawdzał, czy tarcze szkolne są przyszyte na lewym rękawie do ubrania. Nie mogły być na agrafce. Tarcze były też sprawdzane w czasie przerw na korytarzu szkolnym. Większość uczniów miała w kieszeni niezbędnik (nici i igła). Pamiętam przypadek w jednej ze szkół, jak uczeń został zawieszony w prawach, bo nauczycielka z historii spotkała go w kinie na filmie dla dorosłych „Pół żartem, pół serio”. Zdarzały się przypadki, że uczniowie dopisywali sobie oceny w dziennikach. Palenie papierosów było zabronione nie tylko na terenie szkoły; kary to prace porządkowe po lekcjach. W technikum dostaliśmy z matematyki 100 zadań do rozwiązania na wakacje i z tym zeszytem należało się zgłosić na początku roku szkolnego. Z okazji świąt państwowych mieliśmy na terenie miasta czyny społeczne. W okresie wykopek jeĽdziliśmy do PGR Zawady k. Krzeska na zbieranie ziemniaków. Były pochody z okazji Święta Pracy 1 maja, ja wtedy pełniłem rolę fotografa. Na ul. Prusa stał „Dom harcerza” (dzisiaj budynek Willa Park), w którym były sekcje z modelarstwa lotniczego, fotografii, kolekcjonerstwa. Na zakończenie szkoły trzech najlepszych uczniów z klasy otrzymywało nagrody książkowe. Były też stypendia dla uczniów.Duży wpływ na moją osobowość wywarł mój wychowawca i profesor języka polskiego Marian Barbaszyński " opisał Jan Aleksandrowicz. Biogram Mariana Barbaszyńskiego.Urodził się w 1936 roku w Polsce, dawne Nasze Kresy Wschodnie w miejscowości Dworzec [dzisiaj Białoruś], położonej 17 km na południowy zachód od Nowogródka nad rzeką Mołczadzią przy linii kolejowej Baranowicze-Lida. W okresie II Wojny Światowej roku Niemcy zgonili kilka rodzin na cmentarz a ich zabudowania spalili ludziom kazali uciekać. Rodzina w 1945 roku musiała wyrabiać dokumenty, że oni to Polacy i przeszli na stronę Polską. Na stronie Polskiej byli kilkakrotnie prześladowani przez Wojska Sowieckie. Pan Marian to umysł ścisły. Przed egzaminami na Politechnikę Poznańską zachorował i nie mógł być obecny. W następnym roku zdawał egzamin na Uniwersytet Poznański na którym ukończył polonistykę. Po ukończeniu studiów dostał nakaz pracy do Siedlec. Tutaj poznał żonę Janinę (1936-1990) i ożenił się. Pracował w Zespole Szkół Zawodowych nr 1 ul. Konarskiego 5 i w Zespole Szkół Zawodowych nr 3 ul. Browarna 8 do roku 1979 jako profesor- nauczyciel języka polskiego. PóĽniej w Zespole Szkół Zawodowych nr 3 ul. Oskara Lange do emerytury. Dyrektor mgr Dariusz Grzegorczuk od 1 września 2013 roku i poprzedni dyrektorzy "samochodówki" Rok szkolny 1966/67 klasa I c ślusarz maszynowy wych. prof. Andrzej Garwoliński 1.Aleksandrowicz Jan 2.Adamiak Jerzy 3.Biardzki Stanisław 4.Brodzik Stanisław 5.Choiński Henryk 6.Cielemęcki Jan 7.Kaczorek Janusz 8.Kocoń Józef 9.Krzyszcak Jan 10.Kubaj Henryk 11.Makać Henryk 12.Marczuk Zenon 13.Montkiewicz Leszek 14.Nasiłowski Witold 15.Nowak Jan 16.Oledzki Franciszek 17.Orzechowski Stanisław 18.Potyra Wiesław 19.Przykaza Wiesław 20.Rozbicki Waldemar 21.Słupski Sławomir 22.Tomczak Józef 23.Zemło Edward Rok szkolny 1968/69 klasa III c Mechanik samochodowo-ciągnikoy wych. prof. Marian Barbaszyński 1.Aleksandrowicz Jan 2.Bogdanik Tadeusz 3.Boruta Kazimierz 4.Buczek Wiesław 5.Chybowski Jan 6.Cichocki Zenon 7.Cielemęcki Krzysztof 8.Czajkowski Tadeusz 9.Dziak Jan 10.Frelik Henryk 11.Gąska Mieczysław 12.Giemzo Henryk 13.Gliwiński Antoni 14.Górski Marek 15.Hardej Zdzisław 16.Jaroszczyk Tadeusz 17.Jastrzębski Marian 18.Koć Ryszard 19.Kokoszka Jerzy 20.Krupa Ignacy 21.Ksionek Stanisław 22.Kur Tadeusz 23.Łoza Jerzy 24.Mamcarz Tomasz 25.Orzechowski Marek 26.Pilich Jerzy 27.Sikorski Krzysztof 28.Sprzączak Edward 29.ŚledĽ Wacław 30.Tyborowicz Andrzej 31.Waśko Antoni 32.Wnuk Piotr 33.Wojtkowski Zbigniew Rok szkolny 1971/72 Technik samochodowy wych. prof. Filipiuk 1.Aleksandrowicz Jan 2.Cielemęcki Krzysztof 3.Ciok Marian 4.Chybowski Jan 5.Domagała Piotr 6.Jastrzębski Marian 7.Ksionek Stanisław 8.Kublik Anatoliusz 9.Michalak Andrzej 10.Moreń Mirosław 11.Rozbicki Waldemar 12.Ślaz Stanisław 13.Tchórzewski Ryszard 14.Tysowski Waldemar 15.Zaliwski Zenon 16.Zemło Edward 17.Jarosz Władysław 18.Grądzki Zdzisław Warsztaty Szkolne 1967 rok. Technikum Samochodowe rocznik 1973-1976 , Studniówka. foto. Mirosław Kozakiewicz absolwent. foto 1. Matura foto 2. Nasza klasa rok 1976, zbiór Mirosława Kozakiewicza. Nasza klasa z profesorem Marianem Barbaszyńskim. Zakończenie roku szkolnego w Technikum w 1972 roku. 44- lecie dzisiejszej "samochodówki" w ZSP nr 3 w Siedlcach, 14 paĽdziernik 2010 roku. foto. absolwenci "samochodówki" z lat 70-tych na spotkaniu z okazji 45 lecia Szkoły.Od lewej:Aleksandrowicz, Parapura, Roman, Thel, Demiańczuk, Michalak, Kozakiewicz, Rowicki, Bejger, Telakowiec. Foto ze Zjazdu 50-lecia "samochodówki" 7 listopad 2015 rok. Jest to fragment filmu weselnego z roku 1989 , gdzie pokazany jest Krzesk, jego mieszkańcy oraz goście na weselu.Niektórych już nie ma między nami. Może kogoś rozpoznajemy. I część filmu Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych o Siedlcach. wyemitowany przez KINO POLSKA .Życie codzienne mieszkańców przeplatane jest sprawą o szafę w Sądzie siedleckim w roku 1967. II część filmu Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych o Siedlcach.Życie codzienne mieszkańców przeplatane jest sprawą o szafę w Sądzie siedleckim.Polonez Ogińskiego,big-beat,komisja socjalna, Dom małych dzieci, Zakłady "Caro", Zakłady jajczarsko- drobiarskie w roku 1967. Film pokazuje Siedlce i szkoły siedleckie w okresie przemian ustrojowych w roku 1989. Ulica Świerczewskiego, Dom Partii. Siedlecka "samochodówka" i "gastronomik " w okresie przemian ustrojowych w 1989 roku.Warsztaty szkolne " samochodówki" z Kazimierzowskiej oraz "gary" z Konarskiego. Film znaleziony na internecie " Stare Siedlce" w roku 1965.Ulica Grabianowska, Żwirowa, Składowa,Kilińskiego, Świerczewskiego, Pułaskiego, Katedra, kładka nad torami, dworzec kolejowy, Szkoła podstawowa nr5, dworzec PKS, rynek koło PKS-u,Brzeska CPN, dorożki,koścół garnizonowy, warsztaty gastronomiczne...
104. Replika Rolls- Royce film z 1995 roku.
Samochód Replika Rolls- Royce model Silver Ghost z roku 1907 został zbudowany w Warsztatach Szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 w Siedlcach, ul. Kazimierzowska 27 w 1995 roku. Wykonany przez nauczycieli i uczniów w zawodach, mechanik samochodowy, blacharz samochodowy, elektromechanik, ślusarz, tokarz na zajęciach praktycznych. W okresie przemian ustrojowych było mało pracy w tych zawodach i należało na czymś młodzież szkolić. Pomysłodawcą był kierownik Warsztatów Jan Aleksandrowicz.
Samochód Replika Rolls- Royce model Silver Ghost z roku 1907 został zbudowany w Warsztatach Szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 w Siedlcach, ul. Kazimierzowska 27 w 1995 roku. Wykonany przez nauczycieli i uczniów w zawodach, mechanik samochodowy, blacharz samochodowy, elektromechanik, ślusarz, tokarz na zajęciach praktycznych. W okresie przemian ustrojowych było mało pracy w tych zawodach i należało na czymś młodzież szkolić. Pomysłodawcą był kierownik Warsztatów Jan Aleksandrowicz.
108. Dom przy Asłanowicza 30 w Siedlcach
Jest to film TVP HISTORIA o Siedkcach. Dom przy Asłanowicza [Kliknij] Kamienica przy ulicy Asłanowicza 30 w Siedlcach jest miejscem, które symbolizuje dramatyczne i niezwykle ciekawe losy tego przed II wojną światową wielonarodowego miasta. Miejsce to ilustruje też skomplikowane i trudne losy naszego kraju w pierwszej połowie XX wieku. W początkowych latach tego stulecia miasto było częścią imperium rosyjskiego, a po odzyskaniu niepodległości przez kolejnych 19 lat leżało w granicach wolnej Polski. Tragiczne czasy hitlerowskiej okupacji błyskawicznie i na zawsze zmieniły strukturę społeczną tego miasta, z którego bezpowrotnie zniknęła polska społeczność żydowska, liczebnie dorównująca ludności narodowości polskiej. – Mój tatuś mówił mi, że w okresie wojny została tutaj w formie ocieplenia użyta żydowska Tora. Postanowiłem tę Torę odzyskać – mówi pan Karol Wierzejski właściciel domu, który dawniej znajdował się na terenie siedleckiego getta. Na ścianach pod wieloma warstwami tynku odkrył niezwykłe znalezisko: Torę ufundowaną niegdyś przez zamożnego lokalnego przedsiębiorcę Juliana Lewina, którego rodzinę pochłonęła wojna.
Jest to film TVP HISTORIA o Siedkcach. Dom przy Asłanowicza [Kliknij] Kamienica przy ulicy Asłanowicza 30 w Siedlcach jest miejscem, które symbolizuje dramatyczne i niezwykle ciekawe losy tego przed II wojną światową wielonarodowego miasta. Miejsce to ilustruje też skomplikowane i trudne losy naszego kraju w pierwszej połowie XX wieku. W początkowych latach tego stulecia miasto było częścią imperium rosyjskiego, a po odzyskaniu niepodległości przez kolejnych 19 lat leżało w granicach wolnej Polski. Tragiczne czasy hitlerowskiej okupacji błyskawicznie i na zawsze zmieniły strukturę społeczną tego miasta, z którego bezpowrotnie zniknęła polska społeczność żydowska, liczebnie dorównująca ludności narodowości polskiej. – Mój tatuś mówił mi, że w okresie wojny została tutaj w formie ocieplenia użyta żydowska Tora. Postanowiłem tę Torę odzyskać – mówi pan Karol Wierzejski właściciel domu, który dawniej znajdował się na terenie siedleckiego getta. Na ścianach pod wieloma warstwami tynku odkrył niezwykłe znalezisko: Torę ufundowaną niegdyś przez zamożnego lokalnego przedsiębiorcę Juliana Lewina, którego rodzinę pochłonęła wojna.
113. Czy siedleckie rondo jest najstarsze na świecie ?
Jest to artykuł z Magazynu Lokalnego Prestiż www.prestizmagazynlokalny.pl napisany przez dr Rafała Dmowskiego z Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach. Co jakiś czas na ulicach Siedlec pojawia się nowe rondo, wywołuje to za zwyczaj liczne komentarze mieszkańców zarówno za, jak i przeciw nowej inwestycji. Od kilku dni na skrzyżowaniu ulic Ogrodowej, Kazimierzowskiej i Bema mamy również mini rondo. Najprawdopodobniej Siedlce mają jedno z najstarszych rond na świecie. Gdy powstało nikt jednak nie zdawał sobie z tego sprawy, gdyż nikt nie znał pojęcia rondo lub ruch okrężny. Dalej kilka ciekawostek związanych z ruchem okrężnym.
Jest to artykuł z Magazynu Lokalnego Prestiż www.prestizmagazynlokalny.pl napisany przez dr Rafała Dmowskiego z Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach. Co jakiś czas na ulicach Siedlec pojawia się nowe rondo, wywołuje to za zwyczaj liczne komentarze mieszkańców zarówno za, jak i przeciw nowej inwestycji. Od kilku dni na skrzyżowaniu ulic Ogrodowej, Kazimierzowskiej i Bema mamy również mini rondo. Najprawdopodobniej Siedlce mają jedno z najstarszych rond na świecie. Gdy powstało nikt jednak nie zdawał sobie z tego sprawy, gdyż nikt nie znał pojęcia rondo lub ruch okrężny. Dalej kilka ciekawostek związanych z ruchem okrężnym.
69. Siedlce historia i dzieje.
Siedlce były stolicą: departamentu siedleckiego (w latach 1810 – 1815) województwa podlaskiego (w latach 1816 – 1837) guberni podlaskiej (w latach 1837 – 1844) guberni siedleckiej (w latach 1867 – 1912) województwa siedleckiego (w latach 1975 – 1998) Najstarszy przekaz o miejscowości Siedlecz pochodzi z 1448 r. Była to najbardziej wysunięta na północ część małopolskiej ziemi łukowskiej, wchodzącej w skład województwa sandomierskiego, a od 1474 r. – województwa lubelskiego. Prawa miejskie na prawie magdeburskim Siedlce otrzymały 15 stycznia 1547 r. W pierwszym stuleciu swego istnienia miasto przeżywało dynamiczny rozwój. Obszar Siedlec wzrósł pięciokrotnie, rosła liczba mieszkańców, przybywało kupców i rzemieślników. Rozwój ten przerwały w połowie XVII w wojny. Miasto ucierpiało od najazdów kozackiego, moskiewskiego, tatarskiego. Odrodzenie miasta nastąpiło za Aleksandry Ogińskiej z rodu Czartoryskich. Dzięki niej miasto stało się jednym z ważniejszych ośrodków życia towarzyskiego i kulturalnego w Polsce. Na przedstawienia teatralne była zapraszana elita z całego kraju. Wśród licznych gości był król, Stanisław August Poniatowski. W czasie zaborów mieszkańcy brali czynny udział w powstaniach. Odzyskanie niepodległości w 1918 r. pozwoliło ponownie rozwinąć się Siedlcom. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Siedlce – jeden z głównych ośrodków województwa lubelskiego – stanowiły ośrodek handlu i rzemiosła (krawiectwo i szewstwo). Siedlce były największym rynkiem pracy w regionie. Miasto miało dobre zaplecze oświatowe z publicznymi szkołami średnimi z wykształceniem ogólnokształcącym i zawodowym. Pod koniec września 1939 roku Siedlce zostały na krótko zajęte przez wojska sowieckie (np. rejon dworca kolejowego)skąd po kilku dniach wycofały się na linię ustaloną paktem. W czasie II wojny światowej Siedlce były rejonem działań partyzanckich AK, BCh i NSZ. Okres wojny przyniósł ogromne zniszczenia dla zabudowy miasta. Prawie połowa budynków legła w gruzach. Zniszczone zostało centrum miasta. W 1969 r. rozpoczęła działalność Wyższa Szkoła Nauczycielska, obecnie Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach. W latach siedemdziesiątych wybudowano kilka znaczących zakładów przemysłowych. Jednym z ważniejszych współczesnych wydarzeń Siedlec była wizyta papieża Jana Pawła II w 1999 r.
Siedlce były stolicą: departamentu siedleckiego (w latach 1810 – 1815) województwa podlaskiego (w latach 1816 – 1837) guberni podlaskiej (w latach 1837 – 1844) guberni siedleckiej (w latach 1867 – 1912) województwa siedleckiego (w latach 1975 – 1998) Najstarszy przekaz o miejscowości Siedlecz pochodzi z 1448 r. Była to najbardziej wysunięta na północ część małopolskiej ziemi łukowskiej, wchodzącej w skład województwa sandomierskiego, a od 1474 r. – województwa lubelskiego. Prawa miejskie na prawie magdeburskim Siedlce otrzymały 15 stycznia 1547 r. W pierwszym stuleciu swego istnienia miasto przeżywało dynamiczny rozwój. Obszar Siedlec wzrósł pięciokrotnie, rosła liczba mieszkańców, przybywało kupców i rzemieślników. Rozwój ten przerwały w połowie XVII w wojny. Miasto ucierpiało od najazdów kozackiego, moskiewskiego, tatarskiego. Odrodzenie miasta nastąpiło za Aleksandry Ogińskiej z rodu Czartoryskich. Dzięki niej miasto stało się jednym z ważniejszych ośrodków życia towarzyskiego i kulturalnego w Polsce. Na przedstawienia teatralne była zapraszana elita z całego kraju. Wśród licznych gości był król, Stanisław August Poniatowski. W czasie zaborów mieszkańcy brali czynny udział w powstaniach. Odzyskanie niepodległości w 1918 r. pozwoliło ponownie rozwinąć się Siedlcom. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Siedlce – jeden z głównych ośrodków województwa lubelskiego – stanowiły ośrodek handlu i rzemiosła (krawiectwo i szewstwo). Siedlce były największym rynkiem pracy w regionie. Miasto miało dobre zaplecze oświatowe z publicznymi szkołami średnimi z wykształceniem ogólnokształcącym i zawodowym. Pod koniec września 1939 roku Siedlce zostały na krótko zajęte przez wojska sowieckie (np. rejon dworca kolejowego)skąd po kilku dniach wycofały się na linię ustaloną paktem. W czasie II wojny światowej Siedlce były rejonem działań partyzanckich AK, BCh i NSZ. Okres wojny przyniósł ogromne zniszczenia dla zabudowy miasta. Prawie połowa budynków legła w gruzach. Zniszczone zostało centrum miasta. W 1969 r. rozpoczęła działalność Wyższa Szkoła Nauczycielska, obecnie Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach. W latach siedemdziesiątych wybudowano kilka znaczących zakładów przemysłowych. Jednym z ważniejszych współczesnych wydarzeń Siedlec była wizyta papieża Jana Pawła II w 1999 r.
76. Dubaj moim okiem.
Krotki mój film z Sheikh Zayed Road główna arteria. Zjednoczone Emiraty Arabskie to państwo leżące na Bliskim Wschodzie, nad Zatoką Perską i Zatoką Omańską.Powierzchnia kraju ok. 83 tys. km2, a zamieszkuje ja ok. 5 mln ludzi. ZEA graniczą z Arabią Saudyjską i Omanem.ZEA stanowi federację siedmiu emiratów, czyli księstw. Na czele państwa stoją prezydent Chalifa Ibn Zajid an-Nahjan, władca Abu Dabi oraz wiceprezydent Muhammad Ibn Raszid al-Maktum, władca Dubaju.Pozostałe to: Sharjah, Ras al Khaimah, Fujairah, Umm al Quwain oraz Ajman - jedyny Emirat bez ropy i gazu. Dubaj to królestwo wszystkiego co najlepsze, największe i najdroższe.Luksusowe hotele, sztuczne wyspy, wielkie centra handlowe pełne markowych towarów czy ekstrawaganckie budowle, bezwzględnie na wszystkich robią piorunujące wrażenie.W jednym z najbogatszych zakątków naszego świata robi się wszystko, aby spełnić życzenia najbardziej wymagających ludzi. kliknij:Emiraty [Dubaj] - moim okiem.
Krotki mój film z Sheikh Zayed Road główna arteria. Zjednoczone Emiraty Arabskie to państwo leżące na Bliskim Wschodzie, nad Zatoką Perską i Zatoką Omańską.Powierzchnia kraju ok. 83 tys. km2, a zamieszkuje ja ok. 5 mln ludzi. ZEA graniczą z Arabią Saudyjską i Omanem.ZEA stanowi federację siedmiu emiratów, czyli księstw. Na czele państwa stoją prezydent Chalifa Ibn Zajid an-Nahjan, władca Abu Dabi oraz wiceprezydent Muhammad Ibn Raszid al-Maktum, władca Dubaju.Pozostałe to: Sharjah, Ras al Khaimah, Fujairah, Umm al Quwain oraz Ajman - jedyny Emirat bez ropy i gazu. Dubaj to królestwo wszystkiego co najlepsze, największe i najdroższe.Luksusowe hotele, sztuczne wyspy, wielkie centra handlowe pełne markowych towarów czy ekstrawaganckie budowle, bezwzględnie na wszystkich robią piorunujące wrażenie.W jednym z najbogatszych zakątków naszego świata robi się wszystko, aby spełnić życzenia najbardziej wymagających ludzi. kliknij:Emiraty [Dubaj] - moim okiem.
90. Historia: Odlewnia wyrobów artystycznych z brązu - Braci Korniluk w Sedlcach.
Zasadnicza Szkoła zawodowa i Tecnikum Mechaniczne w roku 1964 (odsłoniecie pomnika) Marek i Jerzy Korniluk w roku 1982 postanowili otworzyć w Siedlcach Odlewnię Wyrobów Artystycznych z mosiądzu. Na początku działalności siedziba była prze ulicy Ogrodowej.W roku 1986 odlewnię przenieśli do Żaboklik k/ Siedlec na ulicę Kubusia Puchatka i tak jest do dzisiaj - przeleciało 33 lata. Marek i Jerzy są absolwentami Zasadniczej Szkoły Zawodowej oraz Technikum Wieczorowego dla pracujących przy ulicy Chopina- popularny "siedlecki mechanik" imieniem "Generała Józefa Bema". Dyrektorem wtedy był Kożuchowski- wspominają po latach. kliknij:Odlewnia Korniluk- wyroby Siedlce- 2015 r. Od początku działalności firmy musieli się uczyć wszystkiego do początku, drogą prób i błędów. Złom mosiężny był na przydziały, trzeba było zdobywać zlecenia. Rynek wyrobów z mosiądzu był bardzo chłonny. Skupowali złom miedziany (uzwojenia silników elektrycznych) i cynk przeważnie zdejmowany z dachów kościołów i przetapiali na stop który nazywa się mosiądz. (Mosiądz – stop miedzi i cynku, zawierający do 40% cynku, może zawierać dodatki innych metali, takich jak ołów, aluminium, cyna, mangan, żelazo, chrom oraz krzem, topi się w temp. poniżej 1000 °C). Sami opracowali recepturę roztworu, który służy do nakładania patyny na wyroby mosiężne w celach dekoracyjnych. Bracia Korniluk w tym zawodzie to są pasjonaci i artyści w wykonywaniu wyrobów z mosiądzu. Mają bardzo szeroki asortyment: myśliwstwo ( dziki, jelenie, kozły, łosie, konie, statuetki różne, medale, płaskorzeĽby, galanteria myśliwska, podpory do książek) ; wyroby sportowe ( statuetki okolicznościowe, statuetki sportowe, medale okolicznościowe, medale sportowe, puchary) ; wyroby dla potrzeb religijnych, straży pożarnych, górnictwa oraz herby. Fotografie które usunięto ! Odlewnia wyrobów artystycznych- braci Korniluk w Żaboklikach k/ Siedlec. Modele do formowania. Proces formowa w skrzynkach. Skrzynki formierskie, topienie metalu i odlewanie. Jerzy przy pracy. odlewanie formy. Odlewanie i wyrzucanie odlewu z formy. Marek przy pracy. Stanowiska do wstępnej obróbki odlewów i spawane elementy. Obróbka wstępna detali, patynowanie i wygrzewanie patyny. Stanowiska do wykańczania wyrobów, grawerowanie. Wyroby artystów gotowe.
Zasadnicza Szkoła zawodowa i Tecnikum Mechaniczne w roku 1964 (odsłoniecie pomnika) Marek i Jerzy Korniluk w roku 1982 postanowili otworzyć w Siedlcach Odlewnię Wyrobów Artystycznych z mosiądzu. Na początku działalności siedziba była prze ulicy Ogrodowej.W roku 1986 odlewnię przenieśli do Żaboklik k/ Siedlec na ulicę Kubusia Puchatka i tak jest do dzisiaj - przeleciało 33 lata. Marek i Jerzy są absolwentami Zasadniczej Szkoły Zawodowej oraz Technikum Wieczorowego dla pracujących przy ulicy Chopina- popularny "siedlecki mechanik" imieniem "Generała Józefa Bema". Dyrektorem wtedy był Kożuchowski- wspominają po latach. kliknij:Odlewnia Korniluk- wyroby Siedlce- 2015 r. Od początku działalności firmy musieli się uczyć wszystkiego do początku, drogą prób i błędów. Złom mosiężny był na przydziały, trzeba było zdobywać zlecenia. Rynek wyrobów z mosiądzu był bardzo chłonny. Skupowali złom miedziany (uzwojenia silników elektrycznych) i cynk przeważnie zdejmowany z dachów kościołów i przetapiali na stop który nazywa się mosiądz. (Mosiądz – stop miedzi i cynku, zawierający do 40% cynku, może zawierać dodatki innych metali, takich jak ołów, aluminium, cyna, mangan, żelazo, chrom oraz krzem, topi się w temp. poniżej 1000 °C). Sami opracowali recepturę roztworu, który służy do nakładania patyny na wyroby mosiężne w celach dekoracyjnych. Bracia Korniluk w tym zawodzie to są pasjonaci i artyści w wykonywaniu wyrobów z mosiądzu. Mają bardzo szeroki asortyment: myśliwstwo ( dziki, jelenie, kozły, łosie, konie, statuetki różne, medale, płaskorzeĽby, galanteria myśliwska, podpory do książek) ; wyroby sportowe ( statuetki okolicznościowe, statuetki sportowe, medale okolicznościowe, medale sportowe, puchary) ; wyroby dla potrzeb religijnych, straży pożarnych, górnictwa oraz herby. Fotografie które usunięto ! Odlewnia wyrobów artystycznych- braci Korniluk w Żaboklikach k/ Siedlec. Modele do formowania. Proces formowa w skrzynkach. Skrzynki formierskie, topienie metalu i odlewanie. Jerzy przy pracy. odlewanie formy. Odlewanie i wyrzucanie odlewu z formy. Marek przy pracy. Stanowiska do wstępnej obróbki odlewów i spawane elementy. Obróbka wstępna detali, patynowanie i wygrzewanie patyny. Stanowiska do wykańczania wyrobów, grawerowanie. Wyroby artystów gotowe.
96. Jak to w Siedlcach w roku 1956 bywało.
W czasopiśmie z 16 września 1956 roku, "Świat" (był to ilustrowany tygodnik ogólnopolski, wydawany w latach 1951-1969, przeważnie w objętości 24 stron, wydawany przez "RSW Prasa") w którym jest artykuł o Siedlcach "Wszystko jedno" i "Byle jak" autorki Zofii Krzyżanowskiej i foto K. Jarochowski. Wrzucam skan do zapoznania się.W czasopiśmie z 16 września 1956 roku, "Świat" (był to ilustrowany tygodnik ogólnopolski, wydawany w latach 1951-1969, przeważnie w objętości 24 stron, wydawany przez "RSW Prasa") w którym jest artykuł o Siedlcach "Wszystko jedno" i "Byle jak" autorki Zofii Krzyżanowskiej i foto K. Jarochowski. Wrzucam skan do zapoznania się. Skan na serwerze został usunięty !
W czasopiśmie z 16 września 1956 roku, "Świat" (był to ilustrowany tygodnik ogólnopolski, wydawany w latach 1951-1969, przeważnie w objętości 24 stron, wydawany przez "RSW Prasa") w którym jest artykuł o Siedlcach "Wszystko jedno" i "Byle jak" autorki Zofii Krzyżanowskiej i foto K. Jarochowski. Wrzucam skan do zapoznania się.W czasopiśmie z 16 września 1956 roku, "Świat" (był to ilustrowany tygodnik ogólnopolski, wydawany w latach 1951-1969, przeważnie w objętości 24 stron, wydawany przez "RSW Prasa") w którym jest artykuł o Siedlcach "Wszystko jedno" i "Byle jak" autorki Zofii Krzyżanowskiej i foto K. Jarochowski. Wrzucam skan do zapoznania się. Skan na serwerze został usunięty !